هیات قرآن و عترت امام علی (ع) بهبهان

«شهيد قبل از شهادتش شاهد وجه پروردگار بزرگوارش ميباشد و حاضر در نزد او. زيرا كلمة شهيد دو معنا دارد: يكي حاضر و مراقب و دومي شاهد. و شهود و نگريستن مراتبي دارد: نگاه با چشم، نگاه با بصيرت در عالم خيال، نگاه با چشم و بصيرت با هم، و ادراك حقيقي مجرد از صورتهاي حسي. و تمام اين نگريستنها با چشم خودش يا پروردگارش محقق ميشود، و اين وابسته به ميزان قرب به نوافل و فرائض ميباشد.

و همان گونه كه شهود مراتبي دارد، به همين صورت، براي احساني كه مورد اشاره قرار گرفت نيز درجاتي است؛ رتبة اول آن است كه به همه نيكي كني، حتي آن كه به تو بدي كرده، و برايش عذري قائل شوي و به موجودات با نگاه مهرآميز و شفقت بنگري. رتبة دوم؛ عبادت با حضور تامّ است آن چنان كه گوييا عابد پروردگارش را ميبيند. رتبة سوم؛ شهود پروردگار است با همه چيز و در همه چيز. همان گونه كه خداوند متعال در سوره لقمان ميفرمايد: « و هر كه رويش را به جانب خدا آورد در حاليكه نيكوكار است، پس همانا به ريسماني قابل اعتماد دست آويخته است»، يعني هنگام تسليم ذات و قلبش به درگاه الهي، مشاهدهگر خداوند است.

و بر صاحب قلب سليم پنهان نيست كه هر كه در اين درجة بلند باشد، در رهايي مطلق قرار دارد و در اطوار وجودي خود جز حق را مشاهده نميكند. و منزل رهايي، تنها روزي كسي ميشود كه قواي روحانياش بر او غلبه يابد، به مرتبة حضور تامّ و جنّت ذات رسد، و به او خطاب شود كه «يا ايتها النّفس المطمئنّه ارجعي الي ربّك راضيه مرضيّه فادخلي في عبادي و ادخلي جنّتي» (اي جان آرم يافته! به نزد پرورندة خود بازگرد، رضايت يافته و مورد رضايت واقع شده، پس بر بندگانم ورود ياب و بهشتم را داخل شو.) اين را بخوان و صعود كن.»

از سایت : www.qafelenoor.com

|+|

نوشته شده توسط خادم هیات در پنجشنبه یازدهم مرداد 1386 و ساعت 5:5

>>اوقات شرعي <<