اين را بخوان و صعود کن

علامه حسن­زاده آملي 

«شهيد قبل از شهادتش شاهد وجه پروردگار بزرگوارش مي­باشد و حاضر در نزد او. زيرا كلمة شهيد دو معنا دارد: يكي حاضر و مراقب و دومي شاهد. و شهود و نگريستن مراتبي دارد: نگاه با چشم، نگاه با بصيرت در عالم خيال، نگاه با چشم و بصيرت با هم، و ادراك حقيقي مجرد از صورتهاي حسي. و تمام اين نگريستن­ها با چشم خودش يا پروردگارش محقق مي­شود، و اين وابسته به ميزان قرب به نوافل و فرائض مي­باشد.

و همان گونه كه شهود مراتبي دارد، به همين صورت، براي احساني كه مورد اشاره قرار گرفت نيز درجاتي است؛ رتبة اول آن است كه به همه نيكي كني، حتي آن كه به تو بدي كرده، و برايش عذري قائل شوي و به موجودات با نگاه مهرآميز و شفقت بنگري. رتبة دوم؛ عبادت با حضور تامّ است آن چنان كه گوييا عابد پروردگارش را مي­بيند. رتبة سوم؛ شهود پروردگار است با همه چيز و در همه چيز. همان گونه كه خداوند متعال در سوره لقمان مي­فرمايد: « و هر كه رويش را به جانب خدا آورد در حاليكه نيكوكار است، پس همانا به ريسماني قابل اعتماد دست آويخته است»، يعني هنگام تسليم ذات و قلبش به درگاه الهي، مشاهده­گر خداوند است.

و بر صاحب قلب سليم پنهان نيست كه هر كه در اين درجة بلند باشد، در رهايي مطلق قرار دارد و در اطوار وجودي خود جز حق را مشاهده نمي­كند. و منزل رهايي، تنها روزي كسي مي­شود كه قواي روحاني­اش بر او غلبه يابد، به مرتبة حضور تامّ و جنّت ذات رسد، و به او خطاب شود كه «يا ايتها النّفس المطمئنّه ارجعي الي ربّك راضيه مرضيّه فادخلي في عبادي و ادخلي جنّتي» (اي جان آرم يافته! به نزد پرورندة خود بازگرد، رضايت يافته و مورد رضايت واقع شده، پس بر بندگانم ورود ياب و بهشتم را داخل شو.) اين را بخوان و صعود كن.»

از سایت : www.qafelenoor.com

|+|